عليه السلام روايت كرده كه روزى حسنين عليهما السلام از پيش جد بزرگوار خود بيرون آمده در حديقهء بنى النجار بخواب رفتند و حضرت رسالت پناه بطلب آن دو جگر گوشه بيرون خراميد و در حديقهء مذكوره آنها را خوابيده يافت و ديد مار عظيمى را كه مويهاى بدن آن مانند نيهاى آجامست و دو بال دارد كه بيكى محافظت امام حسن و به ديگرى محافظت امام حسين عليهما السلام مينمايد و حضرت بعد از ديدن آن تنحنح كرد و آن مار حضرت را ديد و گفت « اللهم انى اشهدك و اشهد ملائكتك ان هذين شبلا نبيك قد حفظتهما عليه و دفعتهما اليه سالمين صحيحين » يعنى بار خدايا شاهد ميگيرم تو را و ملائكهء تو را بر اينكه اين دو نائم فرزندزادهء پيغمبر تواند ، بتحقيق حفظ كردم آنها را براى او و سپردم آنها را بسوى او در حالتى كه سالم و صحيح‌اند . پس حضرت به آن مار گفت كه تو از كدام جنسى ؟ آن مار گفت كه من فرستادهء جنم بسوى تو حضرت فرمود كه از كدام قبيلهء جنى ؟ گفت از جن نصيبين ام كه اينها جماعتىاند از بنى مليح و آيه‌اى از آيات كتاب الهى را فراموش كرده‌اند و مرا فرستاده‌اند كه آن آيه را از مشكاة نبوت اقتباس نمايم و چون به اين مكان رسيدم آوازى شنيدم كه مرا خطاب ساخته گفتند كه « ايتها الحية هذان شبلا رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله و سلم فاحفظهما من العاهات و الآفات و من طوارق اليل و النهار » پس من ايشان را محافظت نمودم و تسليم كردم بسوى تو سالم و صحيح و بعد ازين ، مار آيهء مذكوره را از حضرت فرا گرفته بقوم خود برگشت وَ مَنْ لا يُجِبْ داعِيَ اللَّهِ و هر كه اجابت نكند خوانندهء خداى تعالى يعنى محمد مصطفى صلى اللَّه عليه و آله و سلم را فَلَيْسَ بِمُعْجِزٍ فِي الْأَرْضِ پس نيست احدى عاجز كنندهء خداى تعالى در زمين و باز دارندهء عذاب او وَ لَيْسَ لَهُ و نيست مر او را مِنْ دُونِهِ بجز از خداى تعالى أَوْلِياءُ دوستان و نصرت دهندگان أُولئِكَ آن گروهى كه اجابت داعى اللَّه نمىكنند فِي ضَلالٍ مُبِينٍ در گمراهى هويدا و ظاهرند . و بعد ازين بيان قدرت كاملهء خود بر بعثت مىكند كه : [ سوره الأحقاف ( 46 ) : آيات 33 تا 35 ] أَ وَ لَمْ يَرَوْا أَنَّ اللَّهَ الَّذِي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ لَمْ يَعْيَ بِخَلْقِهِنَّ بِقادِرٍ عَلى أَنْ يُحْيِيَ الْمَوْتى بَلى إِنَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ( 33 ) وَ يَوْمَ يُعْرَضُ الَّذِينَ كَفَرُوا عَلَى النَّارِ أَ لَيْسَ هذا بِالْحَقِّ قالُوا بَلى وَ رَبِّنا قالَ فَذُوقُوا الْعَذابَ بِما كُنْتُمْ تَكْفُرُونَ ( 34 ) فَاصْبِرْ كَما صَبَرَ أُولُوا الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ وَ لا تَسْتَعْجِلْ لَهُمْ كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَ ما يُوعَدُونَ لَمْ يَلْبَثُوا إِلاَّ ساعَةً مِنْ نَهارٍ بَلاغٌ فَهَلْ يُهْلَكُ إِلاَّ الْقَوْمُ الْفاسِقُونَ ( 35 )